zakrzepica


Zakrzepica



Zakrzepica żył głębokich jest chorobą, która polega na tworzeniu się zakrzepów w sieci żył głębokich kończyny dolnej (zlokalizowanych pod powięzią głęboką), rzadko dotyczy kończyn górnych. Jest schorzeniem powszechnym, prowadzącym często do bardzo poważnych komplikacji (oderwanie się zakrzepu, zatorowość płucna).


Przyczyny zakrzepicy



Rozwojowi choroby sprzyja tzw. triada Virchowa, czyli obecność trzech czynników:

a) zaburzenia w przepływie krwi (np. unieruchomienie, ucisk naczyń żylnych);
b) zmiany w składzie krwi (stany nadmiernej krzepliwości);
c) zmiany w śródbłonku naczyniowym.

Do rzadszych przyczyn należą: cewnik naczyniowy w świetle żyły, ucisk żył z zewnątrz przez powiększone węzły chłonne (żyła pachowa, żyła podobojczykowa), nowotwór, złamanie obojczyka, znaczny wysiłek (ucisk wywierany pomiędzy obojczykiem a mięśniem podobojczykowym). Do choroby predysponują takie stany jak: długotrwałe unieruchomienie, stan po zabiegach operacyjnych, infekcje, sepsa, ciąża, wiek powyżej 40 r.ż., przebyta zakrzepica, urazy miednicy i kończyn dolnych, odwodnienia, leki antykoncepcyjne, otyłość, choroby genetyczne (trombofilie), zespół antyfosfolipidowy.

Objawy zakrzepicy



Najczęściej choroba ma przebieg niemy (brak jest wyraźnych dolegliwości), do niecharakterystycznych możemy zaliczyć następujące symptomy:

a) bolesność palpacyjna kończyny;
b) nadmierne ucieplenie, różnica w uciepleniu kończyn;
c) obrzęk;
d) zaczerwienienie skóry.

Charakterystyczny dla choroby jest objaw Homansa - bolesność łydki i dołu podkolanowego podczas grzbietowego zgięcia stopy, przy zachowaniu wyprostowanego kolana.

Diagnostyka



Podstawowym elementem diagnostyki zakrzepicy żył jest wywiad lekarski oraz dokładne badanie fizykalne, które może zostać uzupełnione o następujące procedury:
a) badania laboratoryjne (D-dimery, badanie układu krzepnięcia);
b) USG Doppler kończyn dolnych;
c) flebografia.

Leczenie zakrzepicy



Leczenie zakrzepicy jest niezwykle ważne, ponieważ do jego celów należy zapobieganie potencjalnym powikłaniom (zatorowość płucna – groźna i potencjalnie śmiertelna choroba). W terapii wykorzystuje się kompresję uciskową (pończochy dobierane w specjalistycznych sklepach), heparynę drobnocząsteczkową, fondaparynuks, heparyny niefrakcjonowane, doustne antykoagulanty. Istotna jest profilaktyka przed potencjalnym narażeniem na czynniki ryzyka (np. przedoperacyjna).

chirurgia ogólna dwunastnica echokardiografia egzamin specjalizacyjny EMR endoskopia gastroskopia gruczolak gruczolakorak histerektomia histopatologia implant jelito grube kolonoskopia krwawienie laparoskopia odbytnica okrężnica patomorfologia pes polip przełyk przepuklina rak rak żołądka specjalizacja lekarska testy pes wrzód żołądek żylaki