Cięcie cesarskie

Cięcie cesarskie (sectio caesarea) – zabieg chirurgiczny polegający na nacięciu powłok brzusznych (laparotomii) i mięśnia macicy (histerotomii) w celu wydobycia płodu. Obecnie jest najczęściej wykonywaną operacją położniczą.

Wskazania ze strony:

A. Matki:

• stan po cięciu cesarskim,

• zaburzenia mechanizmu porodowego,

• wady miednicy,

• stan po operacjach miednicy,

• blizny w mięśniu macicy,

• stan po operacjach pochwowych,

• przeszkody w kanale rodnym,

• łożysko przodujące i przdwczesne oddzielenie łożyska,

• ciąża wielopłodowa,

• rak szyjki macicy,

• stan przedrzucawkowy.

B. Dziecka:

• nieprawidłowe położenie płodu,

• zagrażające niedotlenienie płodu,

• trombocytopenia płodu,

• wady płodu,

• wypadnięcie pępowiny,

Wskazania pozapołożnicze to najczęściej wskazania okulistyczne (zaawansowana retinopatia, odwarstwienie siatkówki, wysoka krótkowzroczność), kardiologiczne (III/IVo w skali NYHA) czy też ortopedyczne. Za kontrowersyjne uznaje się wskazania psychiatryczne (lęk przed porodem).

Technika operacyjna:

1. Nacięcie powłok brzucha (laparotomia) – najczęściej poprzeczene cięcie nad spojeniem łonowym metodą Pfannenstiela.

2. Nacięcie macicy (histerotomia) – w 90% przypadków cięcie poprzeczne w dolnym odcinku macicy; technikę (w przeciwieństwie do klasycznego cięcia pionowego) cechuje niewielka liczba powikłań w postaci krwawienia, wytrzewienia, pęknięcia macicy w kolejnych ciążach czy też zrostów. Rozległość nacięcia musi zapewnić bezpieczne wydobycie dziecka i ograniczać boczne pęknięcia, co może grozić uszkodzeniem tętnic macicznych.

3. Wydobycie płodu – po odpępnieniu płodu często podaje się oksytocynę i profilaktycznie antybiotyki, następpnie wydobywa się popłód.

4. Zszycie ściany macicy (szew pojedyńczy; endometrium nie powienno być wciągnięte do rany) i brzucha.

Pomimo rozwoju technik medycznych, anestezjologii i dostępu do antybiotyków procedura ta wiąże się ze zwiększoną ryzykiem zachorowalności i umieralności pośród matek w porównaniu z porodem drogami natury.