Endoskopowa operacja zatok w leczeniu przewlekłego zapalenia zatok z polipami nosa - podejście od przodu do tyłu

Oto demonstracja podejścia od przodu do tyłu do zatok przynosowych, wykorzystująca koncepcję blaszek pionowych. Po usunięciu polipów i przygotowaniu jamy zatokowej, bardzo pierwszym krokiem w ESS jest zlokalizowanie wyrostka haczykowatego i rozworu półksiężycowatego. Wyrostek haczykowaty to pierwsza blaszka pionowa, którą otwiera się, aby uzyskać dostęp do pierwszej przestrzeni, która zawiera naturalne ujście zatoki szczękowej i otwór czołowy. Teraz, za pomocą kleszczy Kerrisona, wyjmujemy część czołową kości szczękowej, aby uzyskać lepsze odsłonięcie grobla nosa oraz komórek czołowo-etmoidalnych. Teraz możemy w pełni zobaczyć puszkę sitową, która jest drugą blaszką pionową, a jej przednia część zabierze nas bezpośrednio do otworu czołowego. Teraz używamy gazy jałowej, aby uzyskać dostęp do otworu czołowego, gaza powoli wchodzi do otworu czołowego. I pozostawimy tam gazę, podczas gdy kontynuujemy podejście. Następnym krokiem będzie powiększenie naturalnego ujścia zatoki szczękowej, aby to zrobić, łamiemy dolną część pozostałego wyrostka haczykowatego, który łączy się bezpośrednio z małżowiną nosową dolną. Kolejnym krokiem jest otwarcie powierzchni puszki sitowej, zazwyczaj wykonuje się to kilkoma kęsami lub kuretą. Mikrodebrider jest bardzo przydatnym narzędziem, używamy go tylko jako "biegnięcia po grzbiecie", co oznacza, że służy do usuwania resztek kości i nadmiaru błony śluzowej. Nigdy nie jest używany do rozcinania ani do pracy wewnątrz jamy zatokowej ze względów bezpieczeństwa. Teraz widać, że sitowie przednie jest całkowicie otwarte, ponieważ blaszka podstawna małżowiny środkowej może być w pełni zidentyfikowana, jest to trzecia blaszka pionowa. Aby uzyskać dostęp do sitowia tylnego, będziemy szli bezpiecznie od dolnej części płytki czołowej blaszki podstawnej. Sitowie tylne ma od 3 do 5 komórek, które są większe niż te w przednim. Kolejne "biegnięcie po grzbiecie" z mikrodebriderem. Aby odsłonić naturalne ujście zatoki klinowej, wyjmujemy strzałkową część blaszki podstawnej za pomocą kleszczy Kerrisona. Jak widać, naturalne ujście jest odsłonięte i powiększone, również za pomocą kleszczy Kerrisona. Powierzchnia zatoki klinowej odpowiada piątej blaszce podstawnej. Czwarta nie jest stała i odpowiada blaszce podstawnej małżowiny górnej. Pamiętaj, że celem tego zabiegu jest stworzenie pojedynczej jamy zatokowej, aby ułatwić leczenie miejscowe/topikalne.