Kaniulacja żylna jako pierwszy etap piersiowo-brzusznej normotermicznej perfuzji regionalnej (TA-NRP) u dawcy DCD

W protokołach dawstwa po zatrzymaniu krążenia (DCD) wykorzystujących piersiowo-brzuszną normotermiczną perfuzję regionalną (TA-NRP), strategia polegająca na kaniulacji żylnej jako pierwszym etapie jest często priorytetowo traktowana w celu natychmiastowej dekompresji serca i opanowania gwałtownych przesunięć objętości krwi po wznowieniu krążenia. Po stwierdzeniu zgonu i szybkiej sternotomii środkowej, zespół chirurgiczny koncentruje się na zabezpieczeniu dostępu żylnego - zazwyczaj poprzez bezpośrednią kaniulację prawego przedsionka lub żyły głównej dolnej - przed lub jednocześnie z liniami dopływu tętniczego. Ten wstępny drenaż żylny zapobiega ostremu rozdęciu i przeciążeniu prawej komory w momencie, gdy ciepła, natlenowana krew z obwodu pozaustrojowego powraca do niedokrwionego serca. Poprzez wcześniejsze ustanowienie skutecznego odpływu żylnego, protokół ten łagodzi szkodliwe naprężenie ściany serca, optymalizuje dynamikę przepływu w obwodzie pozaustrojowym i bezpiecznie przeprowadza serce oraz narządy jamy brzusznej do funkcjonalnej regeneracji normotermicznej.