Pozapłatowa sekwestracja płucna

Sekwestracja płucna (PS - pulmonary sequestration) jest wrodzonym zaburzeniem rozwoju płuc polegająca na istnieniu niefunkcjonalne tkanki płucnej, nie mającej połączenia z drzewem oskrzelowym. Zaopatrzenie w krew takiej zmiany odbywa się przez nieprawidłowe naczynia z krążenia systemowego, zazwyczaj ze zstępującej aorty płucnej. Termin sekwestracja pochodzi od łacińskiego czasownika sequestare, który znaczy "oddzielić się". Zostało wprowadzone jako pojęcie medyczne przez Pryce'a w 1964 roku. PS jest rzadkie, stanowi od 1 do 6% wszystkich wad wrodzonych pluc i może być nie wykryte podczas ciąży i we wczesnym dzieciństwie. PS dzieli się na dwa typy, sekwestrację wewnątrzpłatową (ILS - intralobar sequestration), która jest częstsza. Zmiana znajduje się w obrębie linii opucnej i otacza płat płuca . Drugi typ do sekwestracja pozapłucna (ELS - extralobar sequestration) która jest pokryta własną opłucną, zapewniająca anatomiczne oddzielenie od przyległego normalnego płuca. Zaprezentowano przypadek kliniczny sekwestracji pozapłucnej u 20 letniego mężczyzny, który zgłosił się kilka dni wcześniej z bólem opłucnowym klatki piersiowej. Znaleziono u niego w badaniach radiologicznych umiarkowany wysięk opłucnej. Pobrano próbki z tej zmiany i zaobserwowano ciężkie krwawienie. Pacjent został zabrany na salę operacyjną celem oceny lewej jamy opłucnej przy użyciu robota Da Vinci.