Sztuczny dysk lędźwiowy

Sztuczny dysk lędźwiowy został zaprojektowany, by umożliwić ruch w odcinku dotkniętym zwyrodnieniem krążka międzykręgowego. Implant teoretycznie ogranicza przeciążenie w segmentach powyżej i zapobiega dalszej degeneracji, ale ma również wady. Sztuczny dysk nie zachowuje się jak prawidłowy krążek międzykręgowy, gdzie skrajne granice ruchu są tłumione przez pierścień włóknisty, a naciski i wstrząsy są amortyzowane dzięki sprężystości naturalnych tkanek. Implant jest sztywny, nie amortyzuje wstrząsów i co powodować nasilenie bólu pleców po implantacji. Kolejnym problemem jest metoda implantacji, która wymaga mobilizacji żyły głównej i aorty; istnieje ryzyko uszkodzenia brzusznej części pnia współczulnego. Tym większym problemem jest ponowna wymiana dysku z powodu zrostów pooperacyjnych. Stop chromowo-kobaltowy, z którego wykonany jest implant, zaciemnia obrazy rezonansu magnetycznego, więc ocena tego segmentu w przyszłości staje się o wiele trudniejsza. Prezentuje dr Donald Corenman.