Implantacja na poziomie 31 z augmentacją poziomą – wióry z kości własnej

Zabieg ten przedstawia implantację w trudnych warunkach anatomicznych, przy bardzo cienkiej części zębodołowej żuchwy w odcinku przednim. Bardzo często w takich przypadkach postępowanie jest dwuetapowe: najpierw regeneracja kości, a po kilku miesiącach implantacja. W tym przypadku, po wykonaniu diagnostyki za pomocą komputerowej tomografii stożkowej, wiadomo było, że ze względu na niewystarczającą ilość tkanki kostnej konieczny będzie zabieg regeneracji. Zdecydowano się jednak na regenerację z jednoczesną implantacją, za pomocą implantu, który wykonany jest ze stopu cyrkonu z tytanem, z tzw. aktywną powierzchnią, zapewniającą bardzo dobre przyleganie materiału przeszczepowego do powierzchni implantu. Standardowym postępowaniem w takich wypadkach, przy ekspozycji implantu po jego założeniu, jest pokrycie go wiórami kostnymi oraz biomateriałem. Następnie przeszczep ten jest przykrywany tzw. błoną zaporową, aby zapobiec wnikaniu komórek nabłonka do okolicy regenerowanej /niebezpieczeństwo niepełnej regeneracji i powstanie blizny/. Do niedawna jako błon zaporowych stosowano najczęściej membrany kolagenowe. Poza zaletami /np. odpowiednio szybki czas resorpcji/ mają one tę wadę, że ze względu na swoją miękką, wiotką strukturę, nie zapewniają utrzymania odpowiedniej objętości przeszczepu. Membrana polietyloglikolowa /PEG/, po nałożeniu na przeszczep, w ciągu ok. 90 sek. ulega stwardnieniu na tyle, że bardzo skutecznie utrzymuje odpowiednią przestrzeń wokół przeszczepu, a tym samym zapewnia wysoką przewidywalność planowanego postępowania implantologicznego. Obecnie preparat ten /membrana PEG/ dopiero wchodzi na polski rynek. Dlatego przedstawienie takiej możliwości leczenia pomoże /mam nadzieję/ zapoznać się z najnowszymi trendami światowymi polskim stomatologom.