Przetoka ślinowa po osteosyntezie wyrostka kłykciowego żuchwy

Leczenie chirurgiczne złamań wyrostka kłykciowego żuchwy wiąże się z ryzykiem powikłań pooperacyjnych, z których najczęstszym jest przejściowy niedowład nerwu twarzowego. Rzadziej występującym, lecz istotnym klinicznie powikłaniem, jest przetoka ślinowa. Celem niniejszego badania była ocena czynników wpływających na powstawanie oraz leczenie przetok ślinowych u pacjentów operowanych z powodu złamania wyrostka kłykciowego żuchwy.

Badaniem objęto 395 pacjentów poddanych otwartej repozycji i stabilizacji odłamów za pomocą sztywnej osteosyntezy wewnętrznej. Przetoka ślinowa wystąpiła u 5,8% leczonych pacjentów. Przeanalizowano wiele potencjalnych czynników sprzyjających jej powstaniu po operacji, jednak jedynie płeć wykazała istotny statystycznie związek jako niezależny czynnik ryzyka. Stwierdzono również, że im dłużej trwał zabieg operacyjny, tym wcześniej przetoka pojawiała się w okresie pooperacyjnej obserwacji.

Umiarkowanie podwyższone wartości liczby leukocytów oraz stężenia białka C-reaktywnego (CRP) wiązały się z szybszym ustępowaniem przetoki ślinowej. Dłuższy czas leczenia obserwowano u pacjentów z niskim wskaźnikiem masy ciała (BMI). Najskuteczniejszą metodą terapii okazało się odkażanie przetoki, stosowanie opatrunku uciskowego oraz przestrzeganie diety pozbawionej wyraźnych bodźców smakowych; zarówno kauteryzacja chemiczna, jak i leczenie chirurgiczne metodami plastycznymi były mniej skuteczne.

W przypadku wystąpienia przetoki ślinowej jej wyleczenie jest zazwyczaj możliwe w stosunkowo krótkim czasie: mediana wynosiła 10 dni; w większości przypadków wystarczające są metody zachowawcze.

Ponieważ jest to badanie pionierskie, konieczne są dalsze analizy w celu potwierdzenia uzyskanych wyników.