Brak lewostronnej siatki anatomicznej? Odwrócona siatka prawostronna jako śródoperacyjne rozwiązanie ratunkowe

Jest to niemal nieedytowana laparoskopowa naprawa lewostronnej przepukliny pachwinowej metodą TAPP, podkreślająca kilka praktycznych wyzwań śródoperacyjnych i rozwiązań technicznych. Interesującą cechą tego przypadku była przedotrzewnowa insuflacja dwutlenkiem węgla. Choć przypadkowe przedostanie się gazu do przestrzeni przedotrzewnowej może początkowo utrudniać preparację, może również wytworzyć użyteczne rozdzielenie między otrzewną ścienną a leżącymi pod nią tkankami przedotrzewnowymi. Może to ułatwić identyfikację właściwej płaszczyzny i następową preparację płata otrzewnowego podczas TAPP. Przypadek ten obejmował również bardzo duży tłuszczak powrózka nasiennego sięgający do kanału pachwinowego. Tłuszczak został starannie wypreparowany z kanału pachwinowego i oddzielony od struktur powrózka. Ze względu na jego rozmiar i relację do naczyń nasiennych unikałem agresywnej preparacji i całkowitej szkieletyzacji powrózka. Po umieszczeniu siatki pozostała tkanka tłuszczakowata została zawieszona przy użyciu takera, co pomogło utrzymać ją z dala od pola operacyjnego i umożliwiło zadowalające umiejscowienie siatki.

Kolejnym nietypowym wyzwaniem był brak lewostronnej siatki anatomicznej. Jako śródoperacyjne rozwiązanie ratunkowe zastosowałem dostępną prawostronną siatkę anatomiczną w odwróconej orientacji do naprawy lewostronnej. Nie jest to standardowa ani rutynowo zalecana technika, a ja nie zidentyfikowałem konkretnego opublikowanego badania potwierdzającego zasadność stosowania odwróconej kontralateralnej siatki anatomicznej. Dlatego należy to traktować jako pragmatyczne śródoperacyjne obejście, a nie ustaloną technikę. Odwrócenie geometrii anatomicznej może utrudniać rozłożenie i spłaszczenie siatki oraz zwiększać ryzyko fałd lub niedoskonałego dopasowania. W niniejszym przypadku staranna fiksacja przy użyciu takerów umożliwiła odpowiednie spłaszczenie siatki i zapewniła zadowalające pokrycie całego otworu mięśniowo-grzebieniastego. Do wstępnego tunelowania i manipulacji siatką użyłem szwu V-Loc 2-0. Ponieważ szew był stosunkowo długi, skróciłem go i wytworzyłem małą pętlę na jego końcu, umożliwiając przeprowadzenie igły przez pętlę. Zapewniło to prosty sposób kontroli i manipulacji siatką podczas zabiegu.

Film demonstruje, że laparoskopowa naprawa przepukliny niekiedy wymaga dostosowania do nieoczekiwanej anatomii i ograniczonego dostępnego sprzętu. Kluczowe zasady pozostają niezmienne: odpowiednia preparacja, zachowanie struktur powrózka, bezpieczne umiejscowienie siatki oraz całkowite pokrycie otworu mięśniowo-grzebieniastego.