Laparoskopowa miotomia Hellera: technika rozciągania i rozrywania

Chirurgiczny przypadek wideo: laparoskopowa miotomia Hellera z przednią fundoplikacją znacząco łagodzi objawy achalazji, nie powodując objawów choroby refluksowej przełyku. Zabieg ten daje doskonałą ogólną satysfakcję pacjentów. Miotomię wykonuje się w pozycji odpowiadającej godzinie 11, zazwyczaj przy użyciu haka elektrokoagulacyjnego. Wielu chirurgów preferuje rozdzielanie podłużnych i okrężnych włókien mięśniowych przełyku metodą tępą, po wstępnym nacięciu ostrym z użyciem elektrokoagulacji lub bez niej, bądź przy użyciu innych urządzeń energetycznych, takich jak nożyce ultradźwiękowe. Miotomię przedłuża się następnie o około 6-8 cm dogłowowo na przełyk, poprzez połączenie przełykowo-żołądkowe (GEJ), oraz o 2-3 cm na żołądek. W naszym doświadczeniu stwierdziliśmy, że korzystne i bezpieczne jest wykonywanie miotomii poprzez rozciąganie i rozrywanie okrężnych włókien mięśniowych dwoma kleszczami laparoskopowymi skierowanymi w przeciwnych kierunkach. Po osiągnięciu warstwy podśluzówkowej, warstwę mięśniową oddziela się tępo od podśluzówki, a miotomia metodą rozciągania jest łatwo przedłużana proksymalnie i dystalnie. Krwawienie z mięśniówki przełyku jest minimalne i nie podejmuje się prób jego opanowania diatermią.