Miomektomia Hellera w rozlanym skurczu przełyku dystalnego

Objawowy rozlany skurcz przełyku dystalnego (dawniej nazywany rozlanym skurczem przełyku) należy do spektrum zaburzeń motoryki przełyku, charakteryzujących się różnorodnie - skurczami niepropulsywnymi i hiperdynamicznymi, niekiedy współistniejącymi z podwyższonym ciśnieniem dolnego zwieracza przełyku. Objawy obejmują ból w klatce piersiowej i niekiedy dysfagię. Rozpoznanie ustala się na podstawie badania kontrastowego z barytem lub manometrii. Leczenie jest trudne i obejmuje azotany, blokery kanału wapniowego, wstrzyknięcia toksyny botulinowej, miotomię chirurgiczną lub endoskopową oraz terapię przeciwrefluksową. Rozlany skurcz przełyku dystalnego jest rzadkim zaburzeniem motoryki charakteryzującym się przedwczesnymi i szybko propagowanymi skurczami dystalnej części przełyku. Niekiedy jest bezobjawowy i wykrywany przypadkowo. Gdy objawowy, typowo powoduje zamostkowy ból w klatce piersiowej z dysfagią zarówno dla płynów, jak i pokarmów stałych. Bardzo gorące lub zimne płyny mogą nasilać ból. Na przestrzeni wielu lat zaburzenie to rzadko przechodzi w achalazję. Skurcze przełyku mogą powodować silny ból bez dysfagii, opisywany często jako zamostkowy ból ściskający, mogący występować w związku z wysiłkiem fizycznym. Taki ból może przypominać dławicę piersiową, a pacjenci często zgłaszają się na oddział ratunkowy z obawą przed zawałem serca. Skurcze przełyku są często trudne do leczenia, a badania kontrolowane metod leczenia są nieliczne. Doustne blokery kanału wapniowego mogą być pomocne. Można również próbować leków antycholinergicznych, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, nitrogliceryny i azotanów długodziałających, choć zazwyczaj o ograniczonej skuteczności. Rzadko podejmuje się próbę wstrzyknięcia toksyny botulinowej typu A do przełyku lub dolnego zwieracza przełyku. Jeśli leczenie zachowawcze zawiedzie, można rozważyć miotomię. W ciężkich przypadkach próbowano chirurgicznej lub przezustnej endoskopowej rozszerzonej miotomii przełyku.