Przedwczesne skurcze komorowe są modyfikowalnym czynnikiem ryzyka niewydolności serca

iStock_000024649569XSmallWiększa częstotliwość występowania dodatkowych skurczów komorowych jest czynnikiem predykcyjnym zmniejszenia frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) oraz zastoinowej niewydolności krążenia (CHF).

Przedwczesne skurcze komorowe (ang. premature ventricular complexes, PVCs) są to przedwczesne pobudzenia pochodzące z komór serca. Powstają one w wyniku nadpobudliwości pozazatokowej mięśnia sercowego i powodują zaburzenia synchronizacji mięśnia sercowego. PVCs są najczęstszym zaburzeniem rytmu serca, jednak u większości osób pozostają bezobjawowe. Częstość występowania PVCs w ogólnej populacji szacuje się na 1% – 4%, natomiast u osób >75 roku życia – 69%. PVCs bez choroby organicznej serca jest powszechnie uznawana za łagodną arytmię związaną z dobrym rokowaniem ( 1). Jednakże badania pokazują, że PVCs są przyczyną pogorszenia funkcji lewej komory (LV) u chorych z istniejącą dysfunkcją LV. U tych pacjentów wykonanie ablacji skutkuje przywróceniem prawidłowej funkcji LV oraz zapobiega rozwojowi niewydolności serca ( 2). Znaczenie prognostyczne częstotliwości PVCs u bezobjawowych pacjentów z prawidłową funkcją LV nie zostało dotychczas ostatecznie wyjaśnione ( 3).

Wyniki badań opublikowane 14 lipca 2015 w Journal of the American College of Cardiology wykazują, że dodatkowe skurcze komorowe mogą być modyfikowalnym czynnikiem ryzyka zastoinowej niewydolności serca. Badania były prowadzone przez Jonathan Dukes i wsp. ( 4) i miały na celu określenie zależności między częstotliwością dodatkowych skurczów komorowych, a ryzykiem rozwoju zastoinowej niewydolności serca. Do tego celu zakwalifikowano 1139 osób z populacji The Cardiovascular Health Study (prospektywne badanie kohortowe, prowadzone na 5887 dotychczas zdrowych osobach w wieku powyżej 65 lat, uczestnicy byli poddawani systematycznym badaniom, utrzymywano z nimi stały kontakt przez 10 lat). Do badania nad PVCs zakwalifikowano tylko osoby z prawidłową frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF), u których w okresie obserwacji wykonana została 24-godzinna rejestracja EKG metodą Holter. Ta metoda umożliwiła dokładną ocenę częstotliwości skurczów dodatkowych, która może być różna w ciągu doby, co pozwoliło na określenie stopnia ciężkości arytmii u poszczególnych osób. Badanie EKG metodą Holter powtórzono w okresie następnych pięciu lat. Badania wykazały, że podwojenie odsetka PVCs (w stosunku do całkowitej liczby uderzeń serca) wiązało się ze statystycznie istotnym obniżeniem LVEF. Po okresie obserwacji (mediana 13,7 lat) u 308 uczestników (27%) rozwinęła się zastoinowa niewydolność serca. Odnotowano 729 zgonów (64%) po okresie obserwacji (mediana 15,2 lat) i wykazano, że większy odsetek PVCs był związany ze zwiększoną śmiertelnością. Wzrost śmiertelności wydaje się być częściowo uzasadniony zwiększonym zachorowaniem na zastoinową niewydolność serca. Podsumowując, w populacyjnym badaniu kohortowym, w którym wzięło udział ponad 1100 uczestników w wieku powyżej 65 lat, zaobserwowano ilościową zależność pomiędzy odsetkiem PVCs, a ze zmniejszeniem frakcji wyrzutowej lewej komory, zwiększonym zachorowaniem na zastoinową niewydolność serca oraz wzrostem śmiertelności u tych osób. Są to pierwsze tego typu badania na świecie i udowadniają, że ryzyko dysfunkcji skurczowej lewej komory w populacji ogólnej jest zależne od odsetka PVCs (w stosunku do całkowitej liczby uderzeń serca). Jest to istotne, tym bardziej że prawie 50% przypadków zastoinowej niewydolności serca nie jest związane z żadnym ze znanych czynników ryzyka (m.in. otyłość, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, choroba wieńcowa) ( 4).

Dotychczasowe badania sugerowały już istnienie zależności pomiędzy PVCs a obniżeniem LVEF i rozwojem niewydolności serca, jednak analizy te miały istotne ograniczenia (m.in. były prowadzone na mały grupach, dotyczyły tylko osób z już rozwiniętą niewydolnością serca ( 2), do analizy nie używano 24-godzinnej rejestracji EKG ( 5), dlatego nie udowodniały ostatecznie ryzyka dysfunkcji lewej komory w ogólnej populacji. Badania Jonathan Dukes i wsp. ( 4) są jednoznacznym dowodem na zależność między odsetkiem PVCs a prawdopodobieństwem wystąpienia zastoinowej niewydolności serca. Dalsze badania nad określeniem korzyści płynących z wykonania ablacji u bezobjawowych pacjentów z PVCs są konieczne.

Autorzy: Monika Klimek, Marta Misztal, Paulina Rudzka

Źródło:
1.Cha, Y. M., Lee, G. K., Klarich, K. W. & Grogan, M., Premature Ventricular Contraction-Induced Cardiomyopathy: A Treatable Condition. Circulation: Arrhythmia and Electrophysiology 5 (1), 229-236 (2012).
2.Baman, T. S. et al., Relationship between burden of premature ventricular complexes and left ventricular function. Heart Rhythm 7 (7), 865-869 (2010).
3.Niwano, S. et al., Prognostic significance of frequent premature ventricular contractions originating from the ventricular outflow tract in patients with normal left ventricular function. Heart 95 (15), 1230-1237 (2009).
4.Dukes, J. W. et al., Ventricular Ectopy as a Predictor of Heart Failure and Death. Journal of the American College of Cardiology 66 (2), 101-109 (2015).
5.Agarwal, S. K. et al., Relationship of Ventricular Premature Complexes to Heart Failure (From the Atherosclerosis Risk in Communities [ARIC] Study). The American Journal of Cardiology 109 (1), 105-109 (2012).

Chcesz wiedzieć więcej? Obejrzyj na MEDtube.pl: Niedokrwienie mięśnia sercowego

Brak komentarzy.

Odpowiedz

(required)

(required)

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.