Bisfosfoniany w terapii Osteogenesis imperfecta

Według najnowszych badań przeprowadzonych przez naukowców z Uniwersytetu w Sheffield łagodne postacie Osteogenesis imperfecta (OI, wrodzona łamliwość kości) można leczyć bisfosfonianami podawanymi doustnie. Ilość złamań kości u pacjentów poddanych terapii uległa znacznemu zmniejszeniu. Rezultaty pracy naukowców zostały opublikowane w prestiżowym czasopiśmie naukowym The Lancet.

Osteogenesis imperfecta jest uogólnionym schorzeniem tkanki łącznej o heterogennym podłożu genetycznym, którego przyczyną są mutacje w genach COL1A1 i COL1A2, kodujących łańcuchy alfa1 i alfa2 kolagenu typu I – podstawowego składnika tkanki łącznej kości, ścięgien, skóry oraz naczyń krwionośnych. Częstość występowania choroby waha się w granicach od 1:10 000 do 1:30 000. Choroba może dziedziczyć się autosomalnie dominująco, autosomalnie recesywnie bądź powstać w wyniku przypadkowej mutacji.

Zgodnie z kwalifikacją Sillence’a, wyróżnia się 4 typy OI. Najczęstszą i najłagodniejsza formą choroby jest typ I (około 60% przypadków). Charakteryzuje się ona osłabieniem mięśni, ścięgien oraz zwiększoną podatnością na złamania kości (głównie kości długich oraz małych kości dłoni i stóp), skrzywieniem kręgosłupa, a także utratą słuchu. Typ II jest najcięższą postacią choroby. Złamania kości występują już w trakcie życia płodowego lub krótko po urodzeniu, co zwykle prowadzi do poważnych komplikacji krążeniowo – oddechowych i zgonu. Długość życia osób z typem II choroby nie przekracza roku. Typy III i IV OI cechują się zbliżonym obrazem klinicznym do typu I, jednakże mają cięższy przebieg.

Obecnie możliwe jest jedynie objawowe leczenie OI. Terapia obejmuje ortopedyczne zaopatrywanie złamań, rehabilitację ruchową (kinezyterapię, fizykoterapię) dostosowaną do aktualnego stanu zdrowia dziecka oraz sprzęt ortopedyczny. Stosuje się także farmakoterapię w postaci hormonów płciowych, soli magnezu i wapnia, a także witaminy C i D. W ostatnich latach chorym podaje się w postaci wlewów dożylnych bisfosfoniany, które wiążą się z kryształami hydroksyapatytu i spowolniają resorpcję kości przez osteoklasty. Działanie wewnątrzkomórkowe tej grupy leków opiera się na blokowaniu syntazy farnezylopirofosforanowej, prowadząc w rezultacie do apoptozy osteoklastów. Doprowadza to do zwiększenia gęstości mineralnej kości (BMD, bone mineral density) oraz grubości części korowej, a w związku z tym zmniejszenia częstości złamań nawet o 60%, złagodzenia dolegliwości bólowych i poprawy komfortu życia chorych.

Najnowsze badanie przeprowadzono na grupie 147 dzieci w wieku od 4 do 15 roku życia, które w większości cierpiały na łagodną postać Osteogenesis imperfecta. Dzieci podzielono na dwie grupy. Grupę badawczą poddano terapii Risedronatem w dawce od 2,5 do 5 mg dziennie. Grupa kohortowa otrzymywała placebo. Po roku mineralna gęstość kości wzrosła w grupie badanej o 16,3 %, a w grupie kontrolnej jedynie o 7,6 %. Znaczny wzrost BMD w grupie badanej przełożył się na ilość złamań kości, która była o 47% niższa niż w grupie kontrolnej.

Wyniki badania wyraźnie wskazują na korzystne działanie doustnych bisfosfonianów. Risedronat może zredukować ryzyko złamań kości chorych na OI, jednakże nie wyeliminuje ich całkowicie. W pierwszym roku terapii dochodziło do złamań kości u co 3 chorego. Lek jest dobrze tolerowany przez pacjentów, a terapia nim może być przeprowadzona w domu poprawiając komfort życia chorych. Ze względu na to, że badaniem objęto jedynie dzieci chore na łagodne postacie OI nie wiadomo czy leczenie doustnymi bisfosfonianami może być skuteczne w terapii ciężkich postaci OI.

Autorzy: Anna Szajerska, Karolina Gasińska

Źródło:
1. Bishop N.; Adami S.; Ahmed F.; et al.; Risedronate in children with osteogenesis imperfect: a randomized double-blind, placebo-controlled trial. The Lancet. 2013. doi:10.1016/S0140-6736(13)61091-0
2. Źródło internetowe: http://www.aerzteblatt.de/nachrichten/55432/Osteogenesis-imperfecta-Orale-Bisphosphonate-verhindern-Knochenbrueche?s=osteogenesis [Data odsłony 13.10.2013 r.]
3. Tarnowski M.; Sieroń A.; Osteogenesis imperfecta–etiology, characteristics, current and future treatment.Wiadomości lekarskie. 2008. 61(4-6). s. 166-172.
4. Jakubowska-Pietkiewicz E.; Chlebna-Sokół D.; New Trends in the Treatment of Osteogenesis Imperfecta Type III-Own Experience. OrtopediaTraumatologia Rehabilitacja. 2008. 6(10) s. 593-601
5. Glorieux FH. Osteogenesis imperfecta. Osteogenesis imperfecta.Best. Pract Res. Clin. Rheumatol. 2008. 22(1). s. 85-100.
6. Bhadada SK, Santosh R, Bhansali A, et al.; Osteogenesis imperfecta. J Assoc Physicians India. 2009. 57. s. 33-36.


Chcesz wiedzieć więcej? Obejrzyj na MEDtube.pl: Złamanie kręgosłupa

Brak komentarzy.

Odpowiedz

(required)

(required)

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.