Zwiększone ryzyko raka pęcherza moczowego za sprawą Schistosoma haematobium

Badania prowadzone przez International Agency for Research on Cancer ujawniają, że przewlekła infekcja Schistosoma haematobium predysponuje do rozwoju raka pęcherza moczowego, zwłaszcza płaskonabłonkowego. Według World Health Organization ponad 200 milionów ludzi w 76 krajach choruje na schistosomatozę.

Schistosoma haematobium to pasożytnicza przywra, która przenika z wody do organizmu człowieka przez skórę, zajmując powierzchowne naczynia krwionośne. Następnie przekształca się w migrujące stadium rozwojowe – schistosomulę, która wraz z krwią dostaje się do płuc, lewej połowy serca, dużego krwiobiegu i wątroby. Tutaj zachodzi osiągnięcie dojrzałości płciowej. Przywry odżywiają się krwią. Postać dorosła może przeżyć nawet do kilkunastu lat. Zasięg występowania S. haematobium obejmuje Północną Afrykę, Bliski Wschód, Indie oraz Australię. Przywry te zostały zakwalifikowane przez World Health Organization’s (WHO’s) International Agency for Research on Cancer (IARC) do I grupy karcynogenów.

Analiza przypadków klinicznych wskazuje, że osoby z infekcją S. haematobium mają większe prawdopodobieństwo rozwoju raka pęcherza moczowego w porównaniu do ludzi niezarażonych pasożytem. Ponadto proces ten rozpoczyna się u nich w młodszym wieku. Badanie zostało przeprowadzone w Aleksandrii w Egipcie. Wzięło w nim udział 190 pacjentów z rakiem pęcherza moczowego i 187 pacjentów, przyjętych do szpitala z przyczyn nienowotworowych. W grupie badawczej było 86 przypadków klinicznych ze schistosomatozą, natomiast w grupie kontrolnej 69. Jak wskazują dane opublikowane w British Journal of Cancer, 16% przypadków raka pęcherza moczowego w egipskiej populacji było spowodowane przez S. haematobium.

Badania prowadzone in vitro na prawidłowych komórkach urotelialnych wykazały, że stymulacja antygenami S. haematobium powoduje przyspieszone, niekontrolowane podziały komórek. Poza tym stają się one mniej wrażliwe na sygnały wyzwalające apoptozę i wykazują atypową zdolność do migracji. Są także zdolne do inwazji sąsiadujących tkanek i tworzenia guza.

Według ekspertów z IARC, szybkość transformacji nowotworowej zależy od stopnia nasilenia infekcji. To z kolei uwarunkowane jest ilością jaj S. haematobium w pęcherzu moczowym. Ponadto ryzyko rozwoju nowotworu jest tym większe, im dłuższy czas upłynął od momentu zarażenia przywrami.

Jaja składane w pęcherzu moczowym powodują intensywną reakcję zapalną. Skutkiem tego jest uwalnianie wolnych rodników tlenowych. Stres oksydacyjny uważany jest za mechanizm leżący u podłoża karcynogenezy. Powoduje uszkodzenie błony lipidowej komórek, a w konsekwencji zaburzenie wewnętrznej homeostazy wapniowej i uszkodzenie DNA, co prowadzi do mutacji genetycznych. Poza tym dochodzi także do pobudzania produkcji czynników karcynogennych, takich jak N-nitrozaminy oraz wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne. W rezultacie zostaje zapoczątkowany rozwój nowotworu.

W ekstraktach uzyskanych ze S. haematobium, a także w surowicy krwi osób zarażonych, zidentyfikowano cząsteczki estrogenowe. Większość z nich to katecholoestrogeny. Powstają one poprzez hydroksylację steroidowego pierścienia aromatycznego A. Genotoksyczność metabolitów estrogenu wynika z utleniania katecholoestrogenów do chinonów i powstawaniu reaktywnych form tlenu, które reagują z DNA. W ten sposób rozpoczyna się karcynogeneza.

wyniki badań, rozumienie molekularnych mechanizmów, według których S. haematobium stymuluje rozwój raka pęcherza moczowego mogą pomóc w opracowaniu nowych metod leczenia tego nowotworu, a nawet jego zapobiegania.

Autorzy: Karolina Gasińska, Anna Szajerska

Źródło:
1. Alibek K et al. The role of infectious agents in urogenital cancers. Infect Agent Cancer. 2012 Dec 3;7(1):35. [Epub ahead of print]
2. Botelho MC et al. Schistosoma haematobium and bladder cancer: what lies beneath?Virulence. 2010 Mar-Apr;1(2):84-7. doi: 10.4161/viru.1.2.10487.
3. Botelho MC et al. Targeting molecular signaling pathways of Schistosoma haemotobium infection in bladder cancer. Virulence. 2011 Jul-Aug;2(4):267-79. Epub 2011 Jul 1.
4. Botelho MC et al. Tumour-like phenotypes in urothelial cells after exposure to antigens from eggs of Schistosoma haematobium: an oestrogen-DNA adducts mediated pathway? Int J Parasitol. 2013 Jan;43(1):17-26. doi: 10.1016/j.ijpara.2012.10.023. Epub 2012 Dec 20.
5. Ma N et al. Nitrative DNA damage and Oct3/4 expression in urinary bladder cancer with Schistosoma haematobium infection. Biochem Biophys Res Commun. 2011 Oct 22;414(2):344-9. doi: 10.1016/j.bbrc.2011.09.073. Epub 2011 Sep 17.
6. Nair SS et al. The metastasis-associated protein-1 gene encodes a host permissive factor for schistosomiasis, a leading global cause of inflammation and cancer. Hepatology. 2011 Jul;54(1):285-95. doi: 10.1002/hep.24354. Epub 2011 Jun 8.
7. Zaghloul MS, Gouda I. Schistosomiasis and bladder cancer: similarities and differences from urothelial cancer. Expert Rev Anticancer Ther. 2012 Jun;12(6):753-63. doi: 10.1586/era.12.49.
8. Zaghloul MS. Bladder cancer and schistosomiasis. J Egypt Natl Canc Inst. 2012 Dec;24(4):151-9. doi: 10.1016/j.jnci.2012.08.002. Epub 2012 Sep 20.
9. Bedwani R, et al. Schistosomiasis and the risk of bladder cancer in Alexandria, Egypt. Br J Cancer. 1998;7(7):1186–1189.


Chcesz wiedzieć więcej? Obejrzyj na MEDtube.pl: Usunięcie pasożyta z dróg żółciowych

Brak komentarzy.

Odpowiedz

(required)

(required)

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.