Nowa metoda w leczeniu zespołu cieśni nadgarstka?

Zespół cieśni nadgarstka jest często spotykanym schorzeniem utrudniającym wykonywanie ruchów ręki i dającym duży dyskomfort. Do tej pory jedna z metod leczenia polegała na przecięciu skóry i odbarczeniu nerwu pośrodkowego, którego ucisk powodował objawy schorzenia. Naukowcy opracowli jednak metodę, która w znaczny sposób minimalizuje naruszanie ciagłości skóry i innych tkanek. Opisana przez Stephena B. Gunthera z Frank R. Howard Memorial Hospital i wspólpracowników metoda polega na przezskórnym odbarczeniu nerwu i wykorzystaniu przy tym badania przewodnictwa nerwowego.

Zespół kanału nadgarstka nazywany również zespołem cieśni nadgarstka jest najczęstszą neuropatią uciskową. Spowodowany jest zwiększeniem objętości struktur kanału nadgarstka (m.in 9 ścięgien zginaczy) i ich uciskiem na nerw pośrodkowy. Objawy polegają na drętwieniu palców od kciuka do palca serdecznego. Często wystepują w nocy. W badaniu klinicznym potwierdzaja je m.in test Pahalena i Tinnela – Hoffmana. W codziennym życiu objawy poważnie utrudniają normalne funkcjonowanie. Ucisk na nerw może spowodować jego nieodwraclane uszkodzenie oraz zanik mięśni ręki.

Postępowanie nieoperacyjne polega na leczeniu choroby powodującej zsp. cieśni, którą może być np. zapalenie pochewek ścięgien (tenosynovitis), reumatoidalne zapalenie stawów, dna moczanowa, neuropatia cukrzycowa i alkoholowa oraz unieruchomienie nadgartska przez 2-3 tygodnie. Ponadto możliwe jest zastosowanie iniekcji sterydowych, które redukują objawy.

Postępowanie operacyjne zaleca się u osób, u których inny sposób leczenia nie przynosi poprawy. Dotychczas przecinano skórę w okolicy nadgarstka na długości kilku centymetrów, przecinając troczek zginaczy i wykonując neurolizę nerwu. Operację wykonywano także metodą endoskopową. Po zabiegu unieruchamiano rękę na okres 10 -14 dni.

Stosując nową metodę, pacjenci ułożeni są na plecach. Używane jest znieczulenie miejscowe, w którym anestetyk podaje się w pobliżu więzadła poprzecznego nadgarstka. Istotne jest to, aby nie podać znieczulenia do kanału nadgartska, co mogłoby zaburzyć przewodnictwo nerwowe. Następnie ręka układana jest w przeproście grzbietowym. Nie używa się żadnego urządzenia krępującego rękę. Po tych czynnościach przekłuwa się skórę ostrym trokarem po łokciowej stronie ścięgna mięśnia dłoniowego długiego. Przechodzi on do bliższej części kanału nadgarstka, kierując się dalej w kierunku łokciowej strony palca środkowego. Następnie usuwa się trokar, umieszczając w jego miejsce specjalne urządzenie MANOS 14-gauge. Wówczas bada się przewodnictwo nerwowe, aby sprawdzić, czy urządzenie nie dotyka nerwu pośrodkowego i jego gałęzi. Poleca się pacjentowi, aby poruszał palcami w celu kontoli ścięgien. Następnie przesuwa się urządzenie tak, aby wyszło przez skórę dystalnie od więzadła poprzecznego nadgarstka. Wówczas zabezpiecza się końcówkę urządzenia i przesuwa je kilka razy do przodu i do tyłu, uciskając na dłoń. W ten sposób zwalnia się więzadło poprzeczne nadgarstka. Odbarczenie wyczuwlane jest palpacyjnie przez skórę.

Po zabiegu naukowcy wykonywali opatrunek w miejscach wejścia urządzenia oraz używali specjalnej substancji do łączenia skóry (sterile skin glue). Zalecano elewację kończyny przez 1 dzień i jak najszybsze ćwiczenie ręki. Powrót do normalnej pracy zalecano po tygodniu, a noszenie większych ciężarów po 2-3 tygodniach.

Z pewnością nowa metoda jest ciekawą alternatywą dla osób obawiajacych się zabiegów operacyjnych związanych z przecinaniem skóry. Pozwala ona na szybszą mobilizację kończyny. To, czy będzie ona szerzej stosowana, prawdopodobnie będzie zależało od dostępności przyrządów do operacji oraz analizy wyników leczenia. Miejmy nadzieję, że będą one pozytywne.

Author: Jerzy Bednarski

Żródło:
1.Stephen B. Gunther, MD; William W. Bowen, MD; Yoshihiro Katasuura
Percutaneous carpal tunnel release using nerve conduction monitoring requires no incisions, ORTHOPEDICS TODAY March 2011
2.http://klinikakolasinski.pl/ortopedia/zespol-ciesni-nadgarstka.html
3.Klaus Buckup – Testy Kliniczne w badaniu kości, stawów i mięśni. Wydawnictwo lekarskie PZWL 2008

Brak komentarzy.

Odpowiedz

(wymagane)

(wymagane)


7 − = trzy